16-07-06

Dan schrik je toch even

Gisteravond toen ik nog even naar de GB in Kapellen ging viel mijn oog op een fotootje bij de infobalie. De vrouw die er op stond kende ik van ziens wel, ik had haar vrij vaak gezien in de gb, maar nu stond er op het briefje dat ze overleden was, van 1965 zomaar opeens afgelopen, tja dat is raar, het is geen vriendin geen kennis, geen familie, maar je herkent haar wel, en dan een jaar jonger dan ik zelf ben... Wat zullen er weer veel mensen verdriet hebben om haar, bij de kassa hoorde ik dat ze drie kinderen had, welliswaar al begin 20, maar toch... Ik heb vandaag de verjaardag van mijn vader gevierd, en hij is al 16 jaar overleden, op 63 jarige leeftijd, als kind mis ik mijn pappa nog altijd, en voor mijn kinderen vind ik het een enorm gemis.

Ook de kleinkinderen van Ingrid als die er komen zullen haar niet als oma leren kennen, en dat is toch een heel gemis. Ik herinner me haar als iemand die altijd gemeend vriendelijk was, als ik haar zag. Ik sta daar even bij stil en stuur in stilte mijn medeleven naar de familie. 

 

 

23:21 Gepost door luistervinkje | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Het leven is inderdaad veel te kort. Mijn moeder is amper 50 geworden. Men vader 69. En men eerste kind heeft amper 12 uur mogen leven. Men zegt wel dat de tijd alle wonden heelt, maar vele gebeurtenissen helen nooit. Groetjes, Danny

Gepost door: Danny | 17-07-06

De commentaren zijn gesloten.